'Met weemoed in het hart nemen we die morgen afscheid van de Jacobskerk als locatie voor de zondagse eredienst: het is de laatste kerkdienst die daar wordt gehouden.’
Deze aankondiging stond de afgelopen week op de website van onze PKN-gemeente.
De gemengde gevoelens bij dit afscheid werden in die laatste viering mooi onder woorden werden gebracht door voorganger Sybrand van Dijk.
Hij begon met de geschiedenis van de kerk. In 1080 gaf de bisschop toestemming om een kerk te bouwen in Roderwolde; we kijken dus terug op bijna duizend jaar Jacobskerk.
Wat heeft het ons opgeleverd? Heeft het er toe gedaan?
In zijn overdenking vergeleek de dominee het met het bekende beeld van een grote steen in een rivier.
Die steen heeft zelf geen idee dat het water door zijn ligging een andere weg gaat dan wanneer hij er niet zou liggen.
Je weet niet wat de impact is van een kerk. Een tipje van de sluier werd opgelicht door de herinneringen van gemeenteleden die in de viering werden voorgelezen. Van Lutske en haar warme gevoel voor een kleine gemeenschap.
Van Ada, wier kinderkoor voor hun eerste optreden werd uitgenodigd in de Jacobskerk door dominee Evenhuis.
Van Antje, die op het zondagschoolkerstfeest bad voor een jongetje uit haar dorp waar ze later mee is getrouwd.
Van Rosemary, die nog wist hoe koud het 's winters in de kerk was en dat er één grote kachel in het middenpad stond.
En tenslotte van Gera, die als organiste alle registers opentrok, waardoor de koster heel hard moest werken om lucht in het orgel te houden.
Je weet als mens ook niet of je er toe doet.
Wij kregen vanmorgen de boodschap mee om vertrouwen te hebben in onszelf: je doet er toe op je eigen manier.
In het dankgebed werden een heleboel mensen genoemd die er voor de kerkgemeenschap in Roderwolde toe gedaan hebben.
Kosters, schoonmakers, dominees, organisten, roostermakers, kerkenraadsleden, bloemendienst- en bezoekvrijwilligers: ieder van hen was een ‘stukje kerk’ samen met de gemeenteleden.
Zo hebben bijna duizend jaar talloze mensen er voor gezorgd dat de drempel onder de voordeur in het midden is uitgesleten.
Aan het einde van de viering was er nog een toespraak van de achter-achter-kleinzoon van Johann Christoph Schönfeld die van 1802 tot 1841 dominee was in Roderwolde. Hij heeft er voor gezorgd dat er in 1831 een nieuwe kerk werd gebouwd; Schönfeld ging als dominee destijds voor in de eerste dienst in de nieuwe kerk. De oude kerk stond namelijk op een terp in het landschap zo’n 750 meter zuidelijker, maar door het inklinken van de veengronden rondom de terp stond het land om de kerk heen regelmatig onder water, zodat het gebouw (vooral in de winter) amper te bereiken was.
Dit verhaal was een mooie aanvulling op deze toch al bijzondere viering.
Bij het uitgaan van de kerk droeg Rosemary Boerema de oude statenbijbel de kerk uit: die krijgt een plekje in de Catharinakerk in Roden.
Na de viering was er koffie met bijzonder gebak en alle tijd om na te praten.
Op de orde van dienst stond: ‘Na 196 jaar op deze plek en 942 jaar in Roderwolde, trekt de kerkelijke gemeente de tentpinnen uit de grond en trekt verder.’ Onze kerkelijke gemeente komt niet meer bij elkaar in Roderwolde, maar het gebouw blijft natuurlijk wel bestaan.
Wil je meedenken over wat er nu met de Jacobskerk moet gebeuren?
Vul dan het enqueteformulier in: je vind het hier.
Han Post heeft deze morgen foto's gemaakt: die kun je hier bekijken.